بهتر است به یکباره خاموش شد تا ذره ذره محو...

تقدیر چیزی نیست که تو بتونی تغییرش بدی...
باید سعی کنی خودت رو متناسب با تقدیرت تغییر بدی...

من نمی دونم چی باید بگم...
خب،من اصلا مطمئن نیستم تو این فیلم رو می بینی.
این حرفا اصلا واست اهمیتی داره؟
میترسه تو دوربین نگاه کنه.سرشو میندازه پایین.با ناخنش بازی میکنه.
رضا چی شده که میخوای ما رو ببینی؟؟
تحملش رو پیدا کردی این زندگی رو ببینی؟
میخوای ببینی منتظرتیم؟؟؟
دوست داری منتظرت باشیم؟؟؟
من..من اصلا نمیتونم مثل مادرت فکر کنم مشکلی برات پیش اومده...
تاریخ نامه هات نشون میده داری فاصله میگیری...
من فکر میکنم وقتی یه چیزی میخواد تموم بشه...حتما تموم میشه.
یه چیزی رو خیلی خوب بهم فهموندی،،،
منی که همیشه فکر میکردم زندگی یه زن با مردش تکمیل میشه...
اونم واسه من که نه برادر داشتم نه پدر...
منم مثل مادرم تو بیست سالگی بیوه شدم...
دارم سعی می کنم باورش کنم...بیوه گی رو...
وقتی بیرونم نمی تونم مطمئن راه برم،پشت در اپارتمانم یه جفت کفش مردونه گذاشتم.خب زنم... میترسم...
نمیدونم چرا بودنت اطمینان میداد.
ولی الان من یه بیوه ام..
شیدا هم یتیمه.
دارم سعی می کنم بپذیرمش.
دوست دارم ببخشمت...
تو باعث شدی خودت یه طرف قرار بگیری،بقیه چیزایی که وجود داره یه طرف دیگه..ولی تونستی طرف خودتو بگیری...
بعدشم........
بخشیدن دیگه کار من نیست...
نمی دونم چیکار کنم که از خاطرات کمتر رنج ببرم...اون چیزی که پشت اون لحظه ها بوده رو......دیگه نیست.
اشک تو چشماش حلقه زده...
قطعا تو این مدت یکی زیرتو پر کرده...
نمی دونم اگه برگردی تکلیف این سالها چی میشه؟؟؟

صدای زنگ میاد.شیداست که از مدرسه برگشته.
اشکاشو پاک می کنه تا شیدا نبینه...
نمیدونه که شیدا به چشم های قرمز مامانش عادت داره...

اونروز علی اومد گفت با یکی حرفم شده میای؟
گفتم چی شده دوباره؟ کی هست؟
گفت میای یا برم؟
اصلا حالت خوبی نداشت.گفتم وایسا اومدم.گفت پایین منتظرم...
گفتم کجا هست؟گفت پایین چهار راه.ما بالای چهارراه نظام اباد بودیم. سر موتور دیدم زیر لباسش قمه گذاشته.گفتم علی این سوسول بازیها چیه؟قمه واسه چی اوردی؟چیزی نگفت.

طرف رو تو یه کوچه تنها گیر اورد.به من گفت جلو نیا.رفت طرفش.منم پشتش رفتم.گفتم با صحبت حلش کنیم.علی دوتا فحش ناجور داد که برو عقب.بعد از چند دقیقه علی اومد گفت بریم.ته دلم خدا رو شکر کردم که کار به تیزی بازی نکشید.یه ذره که رفتیم جلوتر علی یهو دور زد.رفت سمت اون پسره.دیدم داره قمه اش رو در میاره.منم بدتر از اون دوییدم که قمه رو از دستش بگیرم...
علی........علی........گردن پسره از نصف،نصف تر بود...

چکار کردی علی؟کشتیش......
ـ بیا بشین بریم....
داره میمیره بیا کمک کن ببریمش.........
علی یهو غیب شد.وقتی سر پسره رو بلند کردم تازه فهمیدم چی شده. اومدم فرار کنم اما دیر شده بود.مردم بدجوری کتکم میزدن.من قفل کرده بودم.فقط میگفتم من نزدم...من نزدم...

تو اون چهار ماهی که تو کانون بودم علی از مرز رد شده بود.تو اون مدت دو بار ملاقات داشتم.یه بار بابام اومد گفت خیالت راحت و ....... دیه میدم و........از این جور حرفها... همه باور کرده بودن که من زدمش،حتی خودم،اینقدر که به این و اون گفته بودم من کردم،من زدمش،باورم شده بود.یه روز خواهر علی اومد ملاقاتم،گفت علی اونوره.گفت تقصیر من بوده،اون پسره دوستم بود،نمی دونستم که زن داره، گفته بود می خواد منو بگیره، واسه همین من بهش اجازه داده بودم که..................

خواهر کوچیکه علی همسن من بود.یه روز وقتی از مدرسه دیر میاد علی می بینه که رنگ خواهرش پریده،گردنش کبوده.علی میگه چی شده اما خواهرش بهش خط نمیده.علی هر طوری شد فهمید که خواهرش زن شده...

علی برگشت.رفت اعتراف کرد.وقتی ازاد شدم بهش گفتم دستت درد نکنه داش علی.مرامت زمین گیرم کرد... گریه اش تو اون لحظه اذیتم کرد.بعد که فکر کردم فهمیدم نباید این تیکه رو بهش می انداختم...

علی بیست و سوم ابان سال هفتادوهفت در ملا عام وسط چهارراه نظام اباد اعدام شد.البته قبلش باید بگم ما همدیگر رو بخشیده بودیم...

...ما معتاد هم هستیم...خیال می کنیم عاشقیم...

غرورت رو واسه کسی که دوستت داره بشکن...
ولی دل کسی که دوستت داره به خاطر غرورت نشکن...

این قصه من و خیلی از ادمهای شبیه توئه.قصه کسایی که عاشق شدندودر عشق شکست خوردند.با این وجود حرمت عشق رو نگه داشتن و به مضحکه تلخ زبانان گوش ندادند.این احساسات مختص من نیست.همه شما ممکنه با عمق کمتر یا بیشتر از من لمسش کرده باشید.گدای محبت که باشی زودتر ضربه می خوری...

اولش اینطوری نیست.اولش بهت سلام میکنه.حتی جواب سلامش
رو هم نمی دی.اما پافشاری می کنه.یه خورده که می گذره میگی باشه.اینم مثل بقیه.کی به کیه.تو که در دلت رو بستی.می شینی پای حرفاش.باهاش صحبت می کنی.باهاش بیشتر اشنا میشی.و بعدش می فهمی که در درونش چیزی هست که کمتر در کس دیگه ای دیدی.

علاقه ات بیشتر می شه ولی باز بی خیالی.میگی این هم گذریه.تا اینکه تو شرایط سخت روحی بهت کمک می کنه.و اونوقته که دلت امونت رو می بره.تا میای خودت رو جم وجور کنی عاشق میشی.دل رو می زنی به دریا میگی چرا باید احساسم رو بکشم.میگی خودش هم که همین رو میگه.پس دلت خوش میشه که باید بری دنبالش.باید بری تا بهش برسی و اونو مال خودت کنی.تا حس عشق و علاقه ای رو که سالهاست باهاته بدی و در عوضش هزار تا حس زیبای دیگه بگیری...

نمی تونی لمسش کنی نمی تونی ببوسیش.نمی تونی دستش رو توی دستات بگیری.فقط می تونی صداش رو بشنوی و باهاش ساعتها صحبت کنی.بعد یه مدت می فهمی که کار از کار گذشته.یه روز تو یه پارک یا وسط یه بلوار می بینیش.با یه نگاه کارت رو می سازه.با یه خنده دلت روگرفتار می کنه.انگار که دوست داری بگی هیچ جا نرو.پیشم باش واسه همیشه.شبهای طولانی رو باهاش تا صبح صحبت می کنی از پشت تلفن.دلتنگی و اغاز اغاز اوارگی...

حالا شش ماه گذشته و تو هم حساس تر شدی.همش از دستت فرار می کنه.هرچی بهش میگی دوستش داریحتی یه بار هم این حس رو تجربه نمی کنی که بهت بگه دوستت داره.اون چیزی که حس کنی قلب اون هم گره خورده.انگار یه جای کار می لنگه.دلت می خواد بری پیشش.باهاش باشی شاید اوضاع عوض شه.جون می کنی.گرما و سرما رو تحمل میکنی.بی خوابی هارو.اما انگار خدا نمی خواد که بشه. همش گره می ندازه تو کارت.تو هم هی صبر می کنی و حرفات رو به خودت می زنی....

دل خوشیت میشه حرفاش و دو تا دونه عکس که برات یادگار مونده.نگاه می کنی و همینجوری اشکه که از چشمات سرازیر میشه.میری جلو اینه یکی محکم می زنی تو صورتت شاید به خودت بیای.ولی می دونی که عاشق شدی.هرچی بیشتر می گذره علاقه ات بیشتر میشه.نه به خاطر ذات عشق.به خاطر اینکه بیشتر می شناسیش و می فهمی که ادم با انصافیه...

روزها و شبها می گذرن انگار که توی زندونی.چوب خط می ندازی تا تموم شه.تا شاید بازم ببینیش.تا کابوسهای شبونهات خفه ات نکنه. تا بخوای باور کنی که می تونی بقیه عمرت رو با اون باشی.چشمات خشکیده بس که گریه کردی.نیرو و توانت رفته و حالا شده بعد یک ماه لحظه دیدار.می دونی داره میاد برای تو.میاد که بفهمه چته و تو باز هم گریه می کنی.چون دلت راضی نمیشه.انگار که قراره بکشنت.انگار یه چیزی بهت میگه امسال می میری.پژمرده میشی.میشی یه ادم زارو نحیف.مثل قدیما.مثل یه نوزادکه تازه پا گرفته راه میره و قراره جفت پاهاش بشکنه.خودت رو دلداری میدی و فکرای خوب می کنی.هنوز دوست نداری به این نتیجه برسی که داری خودت رو گول می زنی.

نمی دونی بگی که چقدر دوستش داری یا نه.مبادا که ناراحتش کنی.اخه طاقت ناراحتیش رو نداری.دلت نمیاد بهش بگی هر شب با گریه خوابیدی.دلت نمیاد بهش بگی بلوگم رو با چشمای خیس اپ می کردم.دلت نمیاد بهش بگی تو اون لحظات حسرت خیلی چیزارو تو دلت خفه کردیو هیچوقت بهش نگفتی.اخه دوست داری که بهش خوش بگذره.نامردیه.نامردیه ناراحتش کنی.روزها تند تند می گذرن تا موقع قرارتون می رسه...

اونی که هیچوقت حرف نمی زده و همش بهت می گفت سر فرصت.اما وقتی حرف می زنه کمرت می شکنه.سنگینی حس های این مدت لهت می کنه.جلوی گریه ات رو می گیری و روت رو بر می گردونی که یه موقع خیسی چشمات رو نبینه.تو چیزی رو می فهمی که حتی فکرش رو هم نمی کردی....
بنای عشق گذاشتن روی خرابه های محبت دیگری کار درستی نیست.
اونوقت یه شب اینقدر هق هق گریه می کنی که دیگه نفست بالا نمیاد.

نشستن گوشه اتاق و گریه کردن.دنیای بی رنگ تر از گذشته.اما باید خودت رو جم وجور کنی.حالا دیگه می دونی نمی شه بهش گفت که چند بار شد وقتی باهاش صحبت می کردی چیزی نمی گفتی چون که بغض بدی تو گلوت گیر کرده بود.حالا دیگه می دونی نمی تونی بهش بگی که اگه هزار بار بهش گفتی دوستش داری از ته دلت گفتی و یه بار نشنیدی که غاشقانه صدات کنه.حالا می دونی نمی شه بهش گفت گریه هر شب یعنی چی...

دلت نمی خواد با این حرفها ناراحتش کنی.نمی تونی بهش بگی چه حسیه وقتی که انگار با یه چاقو جگرت رو خراش میدن و اینقدر حالت خراب میشه که نمی تونی حتی یه قدم راه بری.خیلی حرفها رو باید بشنوی و هیچی نگی.خونابه خوردن و ساکت بودن...

دوستات به این بچه بازیها می خندن و خیلی حرفا می زنن.اما تو می دونی که دردت چیه.دردت عاشقی نیست.دردت از بی وفایی نیست. دردت از خیانته.وقتی می بینیش دیگه نمی دونی ایا بهش بگی عزیزم یا نه.نمی دونی باید بهش بگی دوستش داری یا نه.اجازه داری یه بار دیگه ببوسیش یا دستش رو توی دستت بگیری یا اینکه اون موقع نگاهش برای دلدار دیگریست.دلخوشیت میشه عکسها و ارشیو بلوگش که برات می نوشت.تمام حرفهایی که زدین.

یه روز صبح پا میشی میری جلوی ایینه و خودت رو می بینی.رنجور شدی.لاغر.قیافه ات شکسته شده.حالا مدت هاست که گذشته.بهت زنگ می زنه اما روحت مرده.قلبت مرده.دیگه نمی تپه.برای هیچکس نمی تپه.با صدای همیشگیش که لطافت داره بهت میگه حالت چطوره و تو باید مثل دیگران به اون هم دروغ بگی. باید بهش بگی من خوبم همه چیز رو به راهه.وقتی که تلفن رو قطع می کنی دفتر چه خاطراتت رو باز می کنی و تو صفحه اخرش می نویسی:
از هیاهوی واژه ها خسته ام.....
من سکوت را از چشمان سپید اموختم.......
ایا سکوت روشن ترین واژه ها نیست....
همیشه در تنهایی مرگ را مجسم کرده ام.......
ایا مرگ ارام ترین واژه ها نیست...............

        تا چشم گشودم از چشم زندگی افتادم......
           شبی شاید امشب زیر نور یک واژه خواهم نشست.......
                        و همزمان در اخرین برگ خاطراتم خواهم نوشت:
                                                                                  پایان

یه روز تصمیم گرفتم به خاطر مشکلم خودم رو از بالای ساختمان پرت کنم پایین...

طبقه دهم زوجی رو دیدم که عاشقانه همدیگر رو در اغوش گرفته بودند.

طبقه نهم دختر عموم رو دیدم که مثل همیشه تنها بود و گریه می کرد..

طبقه هشتم مردی رو دیدم که نامزدش با بهترین دوستش به اون خیانت کرده بودند...

طبقه هفتم دختری رو دیدم که قرص های ضد افسردگی روزانه اش رو می خورد...

طبقه ششم شخص بیکاری رو دیدم که هفت تا روزنامه خریده بود و نا امیدانه دنبال کار می گشت...

طبقه پنجم اقای محمدی رو دیدم که داشت لباس خانمش رو وارسی می کرد...

طبقه چهارم مریم رو دیدم که مثل همیشه با دوست پسرش جروبحث می کرد...

طبقه سوم مرد پیری رو دیدم که چشمش به در بود تا یکی به دیدنش بیاد...

طبقه دوم لیلی همچنان غصه شوهر گمشده اش رو که از یک سال پیش ناپدید شده بود رو می خورد...

یه چیزی رو فهمیدم...
قبل از اینکه خودم رو از ساختمان پرت کنم فکر می کردم من بدبخت ترین ادم دنیام...
الان می دونم که هر کسی مشکلات و نگرانی های خودش رو داره...
بعد از اینکه تمام اینها رو دیدم به این موضوع فکر کردم که من اونقدر ها هم بدبخت نبودم...
همه اون ادم هایی که دیدیم الان دارن به من نگاه می کنند و حتما پیش خودشون فکر می کنند که اونقدرها هم بدبخت نیستند...
انگار یه ذره دیر فهمیدم....................!!!